Sznaucery pochodzą ze znanych z hodowli owiec i bydła obszarów Bawarii i Witembergii na południu Niemiec, gdzie można natrafić na wzmianki o średnim sznaucerowatym psie już w XVI w. Dawniej dotrzymując kroku koniom, towarzyszył dyliżansom w długich trasach, potrafił także zwalczać plagę myszy i szczurów w miastach. Zyskał uznanie, bo łatwo go było szkolić, a praca z nim należała do przyjemności.

Użytkowość: pies stróżujący i towarzyszacy

Temperament: Energiczny i pojętny, niezawodny stróż i obrońca, wymaga jednak zdecydowanego podejścia.

Budowa:

• głowa: mocna, wydłużona, zwężająca się stopniowo od oczu do wierzchołka nosa. Kufa ma kształt umiarkowanie ściętego klina,

• oczy: ciemnej barwy, owalne,

• uszy: wysoko osadzone, w kształcie litery "V", załamane (dawniej kopiowane),

• tułów: zwarty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju. Grzbiet krótki, lekko opadający ku tyłowi,

• ogon: osadzony wysoko (dawniej kopiowany)

Szata i umaszczenie: Okrywa włosowa szorstka, twarda, gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i włosa okrywowego. Cechami charakterystycznymi są broda na kufie i krzaczaste brwi. Najczęstsze umaszczenie to pieprz i sól, rzadziej całkowicie czarne. Białe plamy na głowie, piersi i kończynach są niepożądane.

Wymiary:

• wysokość w kłębie: suki i psy: 45-50 cm;

• waga: 14-20 kg.

Utrzymanie: Konieczność systematycznego trymowania sierści

Źródło: www.wikipedia.org